เราคนไทยต่างหากที่ต้องปรับตัวรองรับ ให้ถูกทิศทาง

 โลกใหม่  จีนขนผักมาเมืองไทย เราต้องส่งเสริมให้มาเยอะๆ ถึงจะถูก เพราะต้นทุน ถูกกว่าคนไทยปลูกเองมาก

เราคนไทยต่างหากที่ต้องปรับตัวรองรับ ให้ถูกทิศทาง ไม่ใช่ไปสกัดกั้น ด้วยงบประมาณแบบเอาไปละลายแม่น้ำเล่น

.

เราปรับเปลี่ยนโครงสร้างของผู้คน จากผู้ผลิต จากเกษตรกรผู้ปลูก เราต้องเอางบประมาณ มาปรับเปลี่ยนจากเกษตรกร มาเป็นผู้ประกอบการ มาเป็นผู้แปรรูป มาเป็นเจ้าของกิจการแปรรูปสินค้าเกษตรรายย่อย

.

ปรับกฏหมายให้ทันสมัย ยกเลิกกฤหมายให้ทันกับความเปลี่ยนแปลงของโลก

ล้าสมัย ขัดขวางความเจริญ ยกเลิกให้หมด ทำให้ได้ใน 1 ปี เพื่อปรับประเทศไปสู่ยุกของผู้ประกอบการรายย่อย 

รอคอยโอกาส แล้วค่อยลงมือ

 รอคอยโอกาส แล้วค่อยลงมือ

การเฝ้าดู สถานการณ์ จะงหวะ เวลา สำคัญที่สุด

เมื่อจังหวะลงมือมาถึง อย่าได้พลาดโอกาสทองของชีวิต

ลุงเข้าใจ คนเรามักกลัวที่จะเปลี่ยนแปรง หรือตัดสินใจทำในสิ่งยากๆ หรือสิ่งที่ไม่เคยทำมาเลยในชีวิต

ฉนั้น คนบางคน ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ใหญ่มากๆ ในโลกนี้

#มักจะปล่อยให้โอกาสทองของชีวิตเลื่อนผ่านไปอย่างน่าเสียดาย

แล้วยอมอยู่กับความอดอยาก ทุกข์ยาก ทรมาน อย่างแสนสาหัสต่อไป

หนึ่งในนั้น อาจเป็นคนอย่างคุณ รวมอยู่ด้วย เป็นจำนวนมาก

โลกนี้ไม่มีพ่อค้าไม่ได้

 ในโลกนี้ มีการค้า ที่เรียกว่า

มีการขายที่หาซื้อไม่ได้     มีการซื้อที่หาขายไม่ได้

สินค้าก็คือสิ่งของ    คือการขายจากขวา ไป ซ้าย แล้วก็ขายจากซ้ายไปทางขวา

พ่อค้า ต้องทำหน้าที่ขาย หรือแลกเปลี่ยน ทั้ง จากซ้ายไปขวา และจากขวาไปซ้าย

แล้วตีราคา มากหรือน้อย พ่อค้าก็ทำหน้าที่ซื้อมาขายไป มากน้อย ไกล้ไกล

โลกนี้ต้องมี พ่อค้า

#โลกนี้ไม่มีพ่อค้าไม่ได้

คำถาม สำหรับการตัดสินใจมาเรียนรู้

 

คำถามที่ 1  สินค้าที่อยู่เท่าเดิม ทำยังไงให้มีรายได้มากขึ้น

คำถามที่ 2  จะย้ายลูกค้าจากตลาดล่าง ไปสู่ตลาดกลางและบน ได้อย่างไร

คิดแล้วตอบ สองคำถาม นี้ให้ได้ก่อนจะเป็น คนขายออนไลน์

การยึดรถ ผิดหรือไม่

ข้อ ๙.๑ ได้กำหนดเอาไว้ว่า

"#กรณีไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถ ต้องตรวจสอบเลขหมายเครื่องยนต์ เลขหมายตัวถังรถ แล้วแจ้งหมายเลขดังกล่าวพร้อมชื่อ ชนิดรถ (แบบ/รุ่น/ปีที่ผลิต) ชื่อเครื่องยนต์ เพื่อตรวจสอบไปยัง "

๙.๑.๑ กรมการขนส่งทางบก

๙.๑.๒ บริษัทตัวแทนจำหน่าย

๙.๑.๓ บริษัทผู้ผลิต

๙.๑.๔ กองทะเบียนประวัติอาชญากร สำนักงานตำรวจแห่งชาติ

๙.๑.๕ ศูนย์ประมวลข่าวสาร สำนักงานตำรวจแห่งชาติ

ฉะนั้นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงประการแรกก่อนเสมอคือ จะต้องมีกฎหมายกำหนดเอาไว้ให้ทำการยึดรถคันดังกล่าวนั้นก่อนว่าสามารถที่จะยึดได้หรือไม่

ต่อมาถ้ารถคันดังกล่าวนั้นไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถแล้ว ระเบียบดังกล่าวได้กำหนดขั้นตอนต่อไปว่าให้ตรวจหมายเลขเครื่องยนต์ หรือหมายเลขชัชซีส ของรถคันดังกล่าวนั้น โดยตรวจกับ กรมการขนส่ง บริษัทตัวแทน บริษัทผู้ผลิต กองประวัติอาชญากรรม หรือ ศูนย์ประมวลข่าวสาร ของทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติ

ซึ่งการนำหมายเลขเครื่อง หรือหมายเลขชัชซีส ก็สามารถนำเอาจากตัวรถ ณ จุดตรวจ ปัจจุบันยุค Thailand 4.0 แล้ว การตรวจเช็ตกับหน่วยงานที่กล่าวมานั้นได้โดยทันที่ ไม่ว่าจะโดย โทรศัพท์ , ไลน์ , Application อื่นๆ ก็สามารถรู้ได้ทันที หาจำต้องยึดรถเอาไว้ แล้วนำรถไปตรวจสอบที่โรงพักก็หาไม่

การยึดรถไปนั้นโดยกล่าวอ้างว่า "สงสัยจะเป็นรถลักขโมย" จะต้องมีพยานหลักฐานตามสมควรว่ารถนั้นเป็นรถ ได้มา ได้ใช้ หรือ มีไว้ เป็นความผิด หรือจะใช้เป็นพยานหลักฐานประกอบการกระทำผิด และขณะทำการยึดรถจากผู้ใดนั้น จะต้องมีการตั้งข้อกล่าวหาให้แก่ "ผู้นั้น" ในฐานความผิดในการที่จะยึดรถนั้นด้วย เช่น #ลักทรัพย์ หรือ #รับของโจร

แต่ที่ปฎิบัติกันมานั้นทำการยึดรถไว้ แต่ตั้งข้อหา ไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถ ไม่มีป้ายวงกลม ไม่มีใบขับขี่ หรือ ข้อหาดัดแปลงสภาพสภาพรถก็ดีนั้น ซึ่งความผิดฐานต่างๆเหล่านี้นั้น กฎหมายไม่ได้บัญญัติให้อำนาจแก่เจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกับยึดรถไปไว้ที่สถานีตำรวจเลย แต่เป็นความผิดที่จะต้องออกใบสั่งตาม พรบ. จราจร เท่านั้น

การที่เจ้าหน้าที่ตำรวจทำการยึดรถของผู้ครอบครองรถในขณะนั้นๆในลักษณะตัดสิทธิการครอบครองรถของผู้นั้นไป เป็นการฝ่าฝืนบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพานิชย์ หลายบทหลายมาตรา ซึ่งเป็นบทสันนิษฐานที่เป็นคุณแก่ผู้ครอบครองหรือผู้เป็นเจ้าของ เช่น

มาตรา ๑๓๖๗ บุคคลใดยึดถือทรัพย์สินโดยเจตนาจะยึดถือเพื่อตน ท่านว่าบุคคลนั้นได้ซึ่งสิทธิครอบครอง

มาตรา ๑๓๖๙ บุคคลใดยึดถือทรัพย์สินไว้ ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า บุคคลนั้นยึดถือเพื่อตน

มาตรา ๑๓๗๐ ผู้ครอบครองนั้น ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าครอบครอง โดยสุจริต โดยความสงบและโดยเปิดเผย

มาตรา ๑๓๗๒ สิทธิซึ่งผู้ครอบครองใช้ในทรัพย์สินที่ครอบครองนั้น ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสิทธิซึ่งผู้ครอบครองมีตามกฎหมาย

มาตรา ๑๓๓๖ ภายในบังคับแห่งกฎหมาย เจ้าของทรัพย์สินมีสิทธิใช้สอย และจำหน่ายทรัพย์สินของตนและได้ซึ่งดอกผลแห่งทรัพย์สินนั้น กับทั้งมีสิทธิ ติดตามและเอาคืนซึ่งทรัพย์สินของตนจากบุคคลผู้ไม่มีสิทธิจะยึดถือไว้ และ มีสิทธิขัดขวางมิให้ผู้อื่นสอดเข้าเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินนั้นโดยมิชอบด้วย กฎหมาย

ฉะนั้นผู้ครอบครองหรือผู้เป็นเจ้าของรถในขณะขับขี่นั้นมีกฎหมายสันนิษฐานให้เป็นคุณกำหนดเอาไว้แล้ว ผู้ใดโต้แย้งหรือกล่าวหาเป็นอย่างอื่น ผู้นั้นมีหน้าที่พิสูจน์

ซึ่งปัจจุบันนี้มีการปฎิบัติที่กลับหัวกลับหางกัน โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจทำการยึดรถเอาไว้ก่อนโดยไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาอันเกี่ยวเนื่องกับข้อหา "ลักทรัพย์" หรือ "รับของโจร" แต่ตั้งข้อหาอันเกี่ยวกับ พรบ จราจร หรือ พรบ รถยนต์ ที่ไม่ได้ให้อำนาจทำการยึดรถเอาไว้ แถมให้ผู้ถูกกล่าวมีหน้าที่ไปหาพยานหลักฐานมาพิสูจน์สิทธิในการครอบครอบ หรือ กรรมสิทธิในตัวรถของตนเองอีกด้วย

ซึ่งเป็นการยึดรถเอาไว้โดยปราศจากอำนาจตามกฎหมายให้กระทำได้ครับ

#ข้อสังเกตุ ทำไมจึงทำการยึดแต่รถจักรยานยนต์ แล้วรถยนต์ทำไมไม่ยึดในลักษณะเดียวกัน และเมื่อจ่ายค่าปรับแล้วทำไมจึงสามารถนำรถออกมาได้ทั้งๆ สิ่งที่กล่าวหานั้นก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข

 

คนหนุ่มสาวยุ่งกับการใช้ชีวิต จนไม่เหลือความฝัน

 ฉันเป็นนักศึกษาคณะนิติศาสตร์

.

อาจารย์คณะนิติศาสตร์ทุกคนของฉัน เคยพูดว่า “กฎหมายบัญญัติไว้ว่าอย่างนี้ แต่ในทางปฏิบัติในชีวิตความเป็นจริง…”

.

ชีวิตความเป็นจริงเป็นโลกที่น่าพิศวง ในชีวิตความเป็นจริง คนซื่อๆ ที่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด มักใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม, ส่วนคนที่มากเล่ห์เพทุบาย สุดท้ายกลับมีทั้งชื่อเสียงมีลาภสมบัติ

.

เพราะฉะนั้น เด็กไร้เดียงสาอย่างฉัน จึงมักมีรุ่นพี่ที่มากประสบการณ์ มาตบไหล่ฉันเบาๆ ด้วยความเอ็นดู และบอกฉันว่า “เด็กน้อย รอจนเธอเข้าใจโลกเสียก่อน”

.

สิ่งที่ฉันอยากถาม ก็คือ คนหนุ่มสาวอย่างฉัน สามารถทำอะไรให้กับโลกได้บ้าง

.

วันหนึ่งข้างหน้า ผู้ว่าแบงค์ชาติ จะเป็นคนที่เกิดหลังปี 1990

.

นักธุรกิจชั้นนำจะเป็นคนที่เกิดหลังปี 1990

.

แม้กระทั่งประธานาธิบดี ก็จะเป็นคนที่เกิดหลังปี 1990

.

ในวันที่ทั้งสังคมเป็นที่ยืนของคนที่เกิดยุคหลังปี 1990

.

ฉันอยากถามเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนว่า พวกเราอยากให้สังคมเป็นเช่นไร

.

ฉันรู้ดีว่า ไม่ใช่ทุกคนสามารถก้าวขึ้นมา ฝันฝ่าพายุและคลื่นลม จนเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของประเทศชาติ

.

ฉันและคุณ ล้วนเป็นคนเล็กๆ ธรรมดาๆ ภายในกลไกเครื่องจักรสังคมอันมหึมา พวกเราเป็นเพียงหมุดตะปูตัวเล็กๆ

.

สมัยเรียนหนังสือ พ่อแม่พูดทุกวันว่า ให้ตั้งใจเรียนเป็นอันดับแรกอย่าเพิ่งสนใจอย่างอื่น

.

พอถึงวันจบการศึกษา พวกเราก็เที่ยวเอาจดหมายสมัครงานหว่านไปทั่วด้วยความหวังว่าจะมีบริษัทรับเข้าทำงาน

.

ผ่านไปไม่กี่ปี ก็ถูกกดดันให้แต่งงาน ซื้อบ้าน แล้วก็ใช้เวลาอีกประมาณ 20 ปีแรกของชีวิตการทำงานช่วงที่มีกำลังเต็มที่ หาเงินมาใช้หนี้

.

จนทำให้คนหนุ่มสาวยุ่งกับการใช้ชีวิต จนไม่เหลือความฝัน

.

ไม่มีเวลาสนใจการเมือง

.

ไม่มีเวลาสนใจสิ่งแวดล้อม

.

ไม่มีเวลาสนใจชะตากรรมบ้านเมือง

.

แล้วจะยังเหลือกำลังวังชา ทำอะไรให้แก่สังคมส่วนรวมได้อีก

.

แต่ภายหลังฉันพบว่า มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันและคุณทำได้

.

สิ่งนี้ก็คือ คนรุ่นเรา ไม่ว่าจะเดินไปในเส้นทางใด ขออย่าได้ทำชั่ว

.

ขอแค่อย่าเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่แบบที่เราเคยรังเกียจในสมัยเด็ก

.

ถ้าต่อไปเราเป็นคนขายของแผงลอย ก็อย่าเอาน้ำมันทิ้งแล้วมาทอดของขาย

.

ถ้าขายผลไม้ ก็อย่าโกงน้ำหนักตราชั่ง

.

ถ้าเปิดโรงงาน เป็นเจ้านายคน ก็อย่ากดค่าแรง ลดคุณภาพวัตถุดิบ ผลิตของด้อยคุณภาพ

.

คนธรรมดาหนึ่งคน ในตำแหน่งหน้าที่การงานที่แสนธรรมดา ถ้าทำหน้าที่ของตนให้ดีได้ ย่อมเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามาก

.

เพราะเราทุกคน ตั้งแต่วันที่เราเกิดมา ก็มีผลเปลี่ยนแปลงโลก

.

ฉันเป็นนักศึกษากฎหมาย ถ้าในภายภาคหน้า ฉันสามารถเป็นผู้พิพากษาที่มีความยุติธรรม สังคมของเรา ก็จะมีผู้พิพากษาที่ดีเพิ่มขึ้นอีก 1 คน

.

และย่อมเป็นสังคมที่ดีขึ้นอย่างน้อยก็นิดนึง

.

ฉันหวังว่า ทุกคนจะตระหนักว่า แม้จะมีเหตุผลอันน่าเห็นใจแสนอย่างรองรับการทำชั่ว ตัวเราก็ต้องรักษามาตรฐานศีลธรรมของเราไว้ ด้วยเหตุผลเดียว นั่นก็คือ เราไม่ใช่สัตว์ป่าผู้โหยหิว แต่เป็นมนุษย์ผู้รู้ผิดชอบชั่วดี

.

เพื่อนร่วมรุ่นหนุ่มสาวของฉัน พวกเราสามารถเป็นคนหนุ่มสาวที่มีคุณภาพ ตลอดชีวิตเกลียดชังความชั่ว ไม่ปล่อยตัวตามกระแสแห่งคลื่นลม ไม่รับใช้ผู้มีอำนาจอย่างหลับหูหลับตา ไม่ลืมหลักการ ไม่ลืมความเป็นมนุษย์

.

ดังนั้น ฉันขอฝากถึงเพื่อนร่วมรุ่นที่รักทุกคน ถ้าในอนาคต มีคนพูดกับคุณว่า เธออย่าสะเออะมาเป็นนักศีลธรรม รู้จักปรับตัวเข้าสังคมบ้าง

.

เมื่อเวลานั้น เธอก็ควรมีความกล้าหาญเพียงพอ ที่จะตอบว่า ก็ฉันไม่เหมือนคุณนี่

.

ฉันไม่ได้มาเปลี่ยนตัวเองเพื่อเข้าสังคม

.

ฉันมามีส่วนเปลี่ยนแปลงสังคม

........................................................................

บทความ โดย ดร.อาร์ม ตั้งนิรันดร รองคณบดีคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้อำนวยการศูนย์จีนศึกษา สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เผยแพร่ใน Facebook : Arm Tungnirun

เก็บความทรงจำ